De verdieping die ik mis in het publieke debat, mis ik ook in mijn eigen werk - en dan is de conclusie onvermijdelijk

In dit artikel:

Dilara Bilgiç neemt afscheid van haar wekelijkse column in Het Parool: na veertig columns besluit ze te stoppen omdat die rol op dit moment niet bij haar past. Bilgiç (2002), psycholoog en schrijver, legt uit dat het lastig is elke week iets te vinden dat zowel persoonlijk als relevant voor het publieke debat is. Ze voelt bovendien een verantwoordelijkheid om ruimte te geven aan minder vanzelfsprekende perspectieven, waardoor het weinig passend voelt de beperkte 450 woorden te gebruiken voor haar eigen privéleven.

Ook wijst ze op een breder probleem in de media: de grens tussen ‘journalistiek’ en ‘opinie’ is niet neutraal. Framing — bijvoorbeeld het spreken van ‘aanvallen op doelen van Hezbollah’ terwijl het om woonwijken gaat — normaliseert bepaalde invalshoeken. Collega’s die dergelijke keuzes op redacties ter discussie stellen, lopen risico weggezet te worden als ‘gekleurd’, terwijl de oorspronkelijke verslaggeving als onpartijdig wordt gezien. Dat soort reflecties heeft tijd nodig, iets wat slecht samengaat met wekelijkse deadlines; telkens moeten produceren verdringt verdieping.

Daarom kiest ze ervoor te stoppen: uit respect voor het podium en om eerlijk te blijven over wat ze kan bijdragen. Ze dankt de lezers voor hun aandacht en reacties, en nodigt geïnteresseerden uit om contact met haar op te nemen.